İnsanlar?

Sal, Oca 10, 2012

Okurken

Beşir Ayvazoğlu bir anekdotu paylaşıyor:

Osmanlı devrinde Türkiye’ye gelen Lady Montagü ve Thomas Allom gibi yabancıların da dikkatini çeken bu gizli çiçek dili, kadın-erkek ilişkilerinin bugünkü kadar kolay olmadığı eski cemiyetimizde halkın haberleşebilmek için bulduğu sevimli yollardan biridir. Lady Montagü, 16 Mart 1718 tarihli mektubunda, Türklerin renk, çiçek, ot, meyva, taş, tüy… akla ne gelirse her şeyin bir manası ve özel bir mısraı bulunduğunu belirttikten sonra şöyle der: ‘İşte böylece mürekkep kullanmadan küfür, azar, sevgi, dostluk, hatta havadisle dolu mektuplar gönderebiliyorlar.’ Ünlü ressam Thomas Allom da, bu gizli çiçek dilinin varlığını doğrulamıştır. On sekizinci yüzyıl İstanbul’unu gravürlerinde yaşatan Allom, portakal çiçeğinin ümit, kadife çiçeğinin ümitsizlik, horoz ibiğinin değişmezlik, lâlenin ise sadakatsizlik anlamına geldiğini söyler. Allom’a göre, ‘selam’ adı verilen çiçek demetleri de mektup yerine geçer, sayılarına ve çeşitlerine göre, sevgililerin birbirlerine karşı duygularını ifade edermiş.

Sembollerden uzaklaştık. Bol hurufatlı yüksek perdeden konuşmalar yapıyoruz. Belagat sahibiyiz. Medeni insanlar gibi konuşuyoruz.
Ve konuştukça uzaklaşıyoruz birbirimizden.
Birbirimizi anlamamak için konuşuyoruz.
Anlamıyoruz.
Kuşlar birbirini anlıyor. Gök yeri anlıyor. Toprak suyu anlıyor…
İnsanlar?

Yorum Yaz