Mutmain Güzler

Cum, Eki 30, 2009

Yalnız Ölümler

Soğuk.
Kuru ve haşin yapraklar.
Sert ve kirlenen yapraklar.
Ömrü biten yapraklar.

Rüzgâr.
Önüne katıp duldalara yığıyor yaprakları.
Gülün dibine, ocağın altına, kapının ardına.
Avuçladıkça dağılan ve bin parçaya dönen yapraklar.

Soğuk ve rüzgar ve güz.
Öğleye kadar yaz taklidindeler. Sırtımızda dost eli. Sımsıkı.
İkindiyle ihanet içindeler.
Asıl yüzleriyle kararan bulutlar gibi
Güz ve rüzgar ve soğuk.

Güz.
Biraz daha içine öteliyor insanı.
Biraz daha munisleştiriyor; ayrılık temli mısralarla biraz daha kapıların ardına sürüklüyor.
Mevsimler bedenimizde illet bıraktığından ziyade ruhlarımızı emanete alıyorlar.
Çocuğun oyuncakları kılıp oynuyorlar ruhlarımızla.
İhanet içre mevsimler.

Baharın son perdesi.
Ve sarı, gittikçe sarı, sapsarı yapraklarıyla ağaçlar, geceden sabaha ayaklarına serilen zenginlikle mutluluk duyuyorlar.
Rüzgar sermayeyi alıp götürene kadar
Kuru ve sarı yapraklarla ağaçlar
Mutmainler.

, ,

Yorum Yaz