Kâni Çınar Yazıları

“Söylenmiş hiç bir söz yere düşen bir yapraktan daha gerçekçi değildir.” Böyle buyurmuş üstad Abelard.

Ne dersiniz?
Doğruluk payı var mıdır sizce?
?

Cam kırıldı. Ayna yerde. Toprak çizdi suratımızı. Sırtımızda ve karnımızda taş. Rüzgar kırbaçlıyor. Kar, ıslak ve soğuk. Kar, ...

Çocuktum. Belki ilkokul 3 veya 4. Dört teker üstünde, rızık uğraşısındaki babam ile Mersin’e yol alıyoruz. Bu baba – oğul birlikteliğinin şahikasıdır ve pek nadir gerçekleşir. Öfkeyle seven babanın katı kurallar altında büyüyen çocuğu ile yolculuğu. Araba 520 MAN’dır ...

Gün güz. Genizde duman. Eller yanık.
Odunla kaynıyor yürek. Ocak odunla kaynıyor.
Salçaya ateşle yol veriyorum.
Bu geleneksel bir zevk. Güveç ana yüreği gibi kaynarmış. Salça kazanı ümmet yüreği.
Salçanın lavlarına rağmen köz sokulan patates aşkına acı, nihayet acıdır. Ateş hep ateş. Yanan eller ve ...

Ben, yeni şehirlerde yaşamalıyım. Yeni caddeler, yeni binalar, yeni mimari, mutlaka yeni insanlar. Ne demek yeni insan? Mukim, yerleşik düzenin değişmezi, hiyerarşide asla atlanmayan unsur. Taşralı.

Ben, yeni şehirlerde yaşamalıyım. Hepsinden öte kalabalık olmayan yeni şehirlerde yaşamalıyım ben. Kalabalıklarla akmak ...

Her nesnenin bir hikayesi vardır mutlaka desek büyük laf mı etmiş oluruz? Mesela çiçeklerin… Çiçek, hani şu elimizin altında daim oluveren… Hani bir çok anlam yüklediğimiz, semboller sermayesi nesneler… Mesela Divan şiirimize Gül şiiri desek hata mı etmiş ...

susuyorum, yırtınıyor siyah kelimeler
bin yıl daha kapındayım kabul et beni

bir dağ kıldım yüreğimi, dünya haddim değil
Allah’ın selamına yâr tut beni

bunlar yasemin, bunlar karanfil, bunlar
taşrada bir aşk kalbine kat beni

rengine gül kokusu, tenine ahde vefa
bahasız bir meta bil güle sat beni

Kim alır ...

Gün akşama devrilmek üzere iken iftar huzuru akıyor yüreklerimize.
Ramazanın son günü, son sahuru, son iftarı…
Arınmış olarak bırakıp gidecek bizi Ramazan. Arınmış kalacak mıyız? İnşallah.
Ramazan alnımızda kalan sıcaklığıyla gidiyor. Yürek, ...