Rodrigo

Çar, Oca 26, 2011

Hâmiş

Rodrigo.
Konçerto.
Karanlıktan gelen sıcak, geceden gelen muhabbet, yürekten gelen merhaba.
Uykuyla uyanıklık arası. Yaklaşan ve uzaklaşan; saran ve sarılan, duyan ve duyrulan tını.
Tınıya teslim olmalar.
Konçerto benle yaşadı, benle büyüdü. Benle dal budak saldı gençliğime. Başka bir eserini dahi kabul etmiyor gönül.
Rodrigo. Ruha işleyen tını.
Konçerto.

Bir yanı hüzün bir yanı koyu bir karanlık. Sebep ne böylesi algılayışa? Yaşanmışlık demekten başka ne diyebilirim?
Derler ki “İspanya’daki anarşistlerin iç mücadele sırasındaki ve sonrasındaki ağıdı olmuştur bu konçerto…” Namlulara değeneyecek kadar naif oysa… İnceden koyu bir acı, içe akan sükunet, çaresizlik ve hatta son bir bakış…
Son bir sallanan el…
Son bir.

Koca bir özlem bu.
O çalacak ve ben sıyrılıp gideceğim zamandan zamana, mekandan mekana…
Hüzn ile.

Yorum Yaz